Tags

, , , , ,

De Olifant - Troupe A'dourDe Olifant: een muzikale vertelling voor iedereen vanaf 4 jaar, gebaseerd op het gelijknamige verhaal van Aleksandr Koeprin en Kindermuziek op.65 van Sergej Prokofjev. ►Monse Weijers, vertaling, Pieter Scholten, regie, Janneke Everaars, spel, zang en ukelele, Irina Parfenova, piano, Gérard Schiphorst, decor. ►Productie: Troupe A’dour (www.troupeadour.nl). (gezien op 24 februari 2013, Cenakel, Tilburg)

Er zijn kinderboeken die een zo’n grote indruk op kinderen maken dat ze jaren later nog precies kunnen vertellen wat voor weer het was op de dag wanneer ze dit verhaal voor het eerst gelezen hebben. In mijn geval was het de Russische winter en het boek heette De Olifant. Ik zat verkouden thuis en het verhaal van Aleksandr Koeprin over het ziek meisje sloot bijzonder goed aan bij mijn beleving van ziek en zielig zijn. Zo erg als bij Nadja was het bij mijn natuurlijk niet. Ik was slechts verkouden terwijl Nadja geen zin meer had in eten, drinken, ’s ochtends opstaan en met vrienden spelen. Ze lachte niet meer, praatte bijna niet en werd steeds bleker en zwakker. Haar arme ouders deden alles om haar op te vrolijken. Als Nadja over een olifant droomde, werd er onmiddellijk een olifant uit de speelgoedwinkel gebracht. En als het meisje over een echte olifant begon, regelde haar vader een kleine, maar wel echte circusolifant voor zijn zieke kind. Pas na het bezoek van het beestje aan Nadja’s huis, begon het meisje weer te lachen, spelen en haar bord leeg te eten.

Als ik jaren later in de zaal zit en naar de Nederlandse versie van De Olifant kijk, valt het me op hoe goed de actrice Janneke Everaars en de pianiste Irina Parfenova de gedachten en gevoelens van dit toch geen alledaags verhaal in hun spel weten te vertalen. In mijn herinneringen is het een triest en hartverscheurend verhaal over vastberaden ouders die bereid zijn zelfs de maan van de hemel, laat staan een olifant, voor hun kind te halen. Ook bij de Nederlandse versie pik je gegarandeerd een traantje weg maar er wordt ook veel gelachen en zelfs gezongen. De Kindermuziek van Sergej Prokofjev lijkt speciaal voor De Olifant geschreven te zijn. Vanachter haar vleugel bepaalt Irina Parfenova de sfeer, de stemming en het tempo van de voorstelling. Gesteund door de muziek verplaatst Janneke Everaars zich voortdurend in alle personages – nu is zij Nadja, dan de wanhopige maar opgewekte moeder, dan de vader, dan weer een dokter (zelfs heel veel dokters), en dan weer de circusdirecteur. Ze ontroert, maakt iedereen aan het lachen, vertelt, zing en danst. De regisseur Konstantin Stanislavsky die naar verluid zijn acteurs tot wanhoop dreef door tijdens repetities steeds “Ik geloof het niet!” uit te roepen, zou hier tevreden over zijn. Ik geloof haar wel, net als alle kleine toeschouwers in de zaal en hun Nederlandse en vooral Russische ouders die bij deze gelegenheid ook hun kinderherinneringen en dromen over olifanten kunnen ophalen. ©OlgadeKort/RMiN, 2013

Deze diashow vereist JavaScript.