Tags

, , , , , , , ,

Kerstconcert-21.12.12Kerstconcert. 21 december, 22 december, 20.15 uur en 23 december, 14.15 uur. Grote Zaal, De Doelen, Rotterdam. Rotterdams Philharmonisch o.l.v. Andrey Boreyko, Arno Bornkamp, saxofoon. Programma: P.Tsjaikovski. Suite De Notenkraker; A.Glazoenov. Saxofoonconcert in Es op.109;  P.Tsjaikovski. Eeste symfonie “Winterdromen”. Toegift (21 december): S.Rachmaninov. Vocalise (saxofoon, strijkorkest). zie ook Uitgelicht en Agenda concerten December 2012.

Een paar honderd meter voor de bushalte wist ik het al: ik ben mijn telefoon vergeten! Teruglopen was geen optie, een gemiste bus zou me een treinaansluiting kosten. Zonder telefoon weggaan? Wanneer was het voor de laatste keer dat ik onderweg niet belde of sms’te? Vijftien jaar geleden?!?

Een beetje onzeker, voor de buitenwereld volledig onbereikbaar en zonder enig tijdsbesef, ging ik naar het kerstconcert in Rotterdam. Onderweg had ik voldoende tijd om over de betekenis van het begrip de tijd na te denken en hield me bezig met het bedenken van allerlei taalkundige constructies zoals ‘tijdlang’, ‘tijdnood’, ‘kindertijd’, ‘tijdgenoten’, ‘tijdens zijn leven’ en ‘tijdloos’. Vooral de inhoudelijke mogelijkheden van dit laatste vond ik toepasselijk, want op het programma van het kerstconcert stond de tijdloze muziek van Tsjaikovski: zijn eerste symfonie en de Notenkrakersuite.

Ik had geen spijt van mijn reis naar Rotterdam: ik heb in geen tijden een zo sprankelende en enthousiaste uitvoering van deze overbekende muziek gehoord. De voor de Notenkraker zo benodigde ‘lichtheid’ en doorzichtigheid van de orkestklank ging ook niet verloren in de warmte van het Saxofoonconcert van Glazoenov en in de feestelijke vreugde van de eerste symfonie van Tsjaikovski. Het viel me op met hoeveel plezier het hele programma door alle musici werd gespeeld en met hoeveel plezier Andrey Boreyko dit kerstconcert heeft gedirigeerd.

Wat ook opviel was dat de tijdloosheid van Tsjaikovski door vele concertbezoekers helaas als ‘laagdrempelig’ en ‘ontijdig’ werd opgevat. Nog lang na het laatste aanvangsignaal stormden er hele families met boodschappentassen de zaal in en ploften ze met de jassen nog aan in hun stoelen. Ze vormden een merkwaardige combinatie met het andere uiterste: een groepje feestelijk geklede dames en heren die na de kerstreceptie veel te laat besloten zich naar de Grote Zaal te begeven. Jammer, jammer en nog eens jammer van het rondzwervend en eindeloos naar hun plaatsen zoekend publiek, van vallende tassen en met veel geritsel op de vloer glijdende jassen, van massale hoestaanvallen die bij elke moment van stilte in vulkanische proporties uitbarsten en, voor mij persoonlijk, van de vele lagen rinkelende bedelarmbandjes aan de polsen van mijn buurvrouw. En hulde, hulde en nog eens hulde aan de musici en dirigent van dit feestelijke kerstconcert, die me er weer aan herinnerden hoeveel plezier je aan welbekende, tijdloze muziek kan beleven. ©OlgadeKort/RMiN, 2012.